شماره ۵۱۳ - خویش را بر صف مژگان تو مستانه زدیم

خویش را بر صف مژگان تو مستانه زدیم
ساغر عهد شکستیم به پیمانه زدیم ۱

صورت قلب نمودیم به هر جا رفتیم
بسکه ما نقش دغل بر دل دیوانه زدیم ۲

تا خبردار شود کافر و مؤمن از عشق
بانگ در کعبه و ناقوس به بتخانه زدیم ۳

حسن معنی بدرخشید چو با پنجهٔ فکر
گره زلف عروسان سخن شانه زدیم ۴

غیر با بی ادبی تا نه درآید این جا
قفل لب بوسه کنان بر در میخانه زدیم ۵

نه چو خورشید گذشتیم ز دار عالم
پشت پا بر فلک از همت مردانه زدیم ۶

شعلهٔ شمع مپندار که آتش باشد
مشت آبی است که بر آتش پروانه زدیم ۷

فارغ از سایهٔ اقبال هما گردیدیم
خیمهٔ خویش چو بر گوشهٔ ویرانه زدیم ۸

دایم از بادهٔ معنی دل ما سرشار است
تا به لب مهر خموشی لب پیمانه زدیم ۹

قطع کردیم لباس دو جهان را از بر
بخیه بر خرقهٔ تجرید فقیرانه زدیم ۱۰

یاد می داد سعیدا ز [اثاث] فغفور
هر سفالی که در او بادهٔ رندانه زدیم ۱۱