خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به مفاهیمی مانند اعتدال، رضایت به قضا و قدر، عشق به خداوند، و دوری از دنیاپرستی می‌پردازد. شاعر خود را در میانه‌ای میان دنیا و آخرت می‌داند، از فقر و غنا به اعتدال یاد می‌کند، و به عشق الهی و رضایت از تقدیر خداوند اشاره دارد. همچنین، به قدرت کلام الهی و برتری معنوی اشاره می‌کند.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.

مشاهده کامل

شماره ۵۱۵ - خیرالامور اوسط اولاد آدمیم

خیرالامور اوسط اولاد آدمیم
در عین عالمیم و مبرا ز عالمیم ۱

در مفلسی است چاشنی حد اعتدال
چون کاسهٔ تهی نه زیادیم و نه کمیم ۲

در دامگاه حادثه صیدی چو ما که دید
رامیم با شکاری و از خویش می رمیم ۳

دیدیم تا در آینهٔ دل جمال دوست
اسکندر زمانه و هم جام و هم جمیم ۴

ما را تلاش چشمهٔ حیوان چو خضر نیست
آب حیات یافته از چاه زمزمیم ۵

ای دل صفای مروه ز سعی تمام ماست
ما در حریم خاص دل و دیده محرمیم ۶

[ار هست] جور چرخ به نیکان تو ای رقیب
با ما بدی مکن که ز نیکان عالمیم ۷

تاب نگاه گرم نداریم از کسی
بر روی روزگار مگر چشم شبنمیم ۸

برهان ما کلام خداوندگار ماست
هر جا که می رویم سعیدا مکرمیم ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۱۴ - گاه روباه گهی شیر و گهی خرگوشیم
گوهر بعدی:شماره ۵۱۶ - ما به کوی یار نالان می رویم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.