هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا بیانگر سفر روحانی و عاشقانه به سوی معشوق الهی است. شاعر با تصاویر نمادین مانند چوگان، حیرانی و پریشانی، وحدت وجود و عشق الهی را توصیف می‌کند. متن بر تسلیم در برابر ارادهٔ معشوق، حرکت دائمی در مسیر عشق، و بی‌تفاوتی به ظواهر دنیوی تأکید دارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از نمادهای پیچیده (مانند چوگان، وحدت وجود) درک متن را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌سازد. همچنین، برخی اشارات فلسفی نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۵۱۶ - ما به کوی یار نالان می رویم

ما به کوی یار نالان می رویم
سوی آن سلطان خوبان می رویم ۱

هر که را جمعیتی بینی ز ماست
گرچه حیران و پریشان می رویم ۲

ابتدا و انتهای ما یکی است
آمده عریان و عریان می رویم ۳

جنبش ما از خم چوگان اوست
گرچه سرگردان و غلطان می رویم ۴

دلبر ما از دل ما دور نیست
گر به زاهد گر به رهبان می رویم ۵

ایستادن نیست ممکن در جهان
پازنان سر در گریبان می رویم ۶

این قیام و قعدهٔ عشاق توست
آن که ما افتان و خیزان می رویم ۷

یأس، شاطر لشکر غم در قفا
در میان ما طرفه شادان می رویم ۸

هر دو جانب را سعیدا دوستیم
گه به موسی گه به هامان می رویم ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۱۵ - خیرالامور اوسط اولاد آدمیم
گوهر بعدی:شماره ۵۱۷ - منم نادان تو دانایی چه گویم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.