شماره ۵۳۱ - به حال عالم افسرده دیده ای تر کن

به حال عالم افسرده دیده ای تر کن
چو ابر بر سر این خاک، گریه ای سر کن ۱

به هر دو ساغر می، مصرعی بخوان رنگین
به پای دختر رز، عقد شعر، زیور کن ۲

دوباره حرف مگو از برای عشق سخن
سخن ز عشق اگر می کنی مکرر کن ۳

گشای زلف به باد صبا بگو که برو
دماغ سوختگان مرا معطر کن ۴

مرو بهشت اگر منتی است رضوان را
ز آبرو مگذر ترک آب کوثر کن ۵

به تیغ ناز دو ابرو اشارتی فرما
به ناوک مژه قتل مرا مقرر کن ۶

بخوان کلام سعیدا چو میل کارت نیست
ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن ۷