شماره ۵۴۶ - صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو

صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو
تن به قضا سپرده ام در طلب رضای تو ۱

یوسف مصر کمترین بنده ات ای عزیز من
هر دو جهان کلافه ای آمده در بهای تو ۲

جز دل عاشقان نشد معبد ذات اقدست
کون و مکان دو کفش تنگ آمده پیش پای تو ۳

مردم دیده خاک ره در نظر منزهت
پاک ز آلت لسان، نطق سخن سرای تو ۴

چرخ شد استخوان نما از مه که بیندش
باز نکرده دیده را جانب او همای تو ۵

کار دلم تپیدن و بی تو در این قفس مدام
در پرش است چشم من در سفر هوای تو ۶

دیده نمی توانمت غیر تو هست گر کسی
خود چه کنم بگو مرا گر نشوم فدای تو ۷

گرچه ضعیفم و گدا چون تو نه بی مربیم
شکر خدای من تویی کیست بگو خدای تو ۸

دادن جان مرا نه از بهر عوض گرفتن است
من ز فنای خویشتن خواسته ام بقای تو ۹

شهرهٔ شهر شد سعیدا به غلامی سگت
گر بکشی زهی طرب گر بکشی رضای تو ۱۰