شماره ۵۴۷ - از بسکه نازک است دل پر ز آرزو

از بسکه نازک است دل پر ز آرزو
داریم همچو شیشهٔ می گریه در گلو ۱

من عمرهاست خدمت میخانه کرده ام
کی می رسد به داد خمار دلم سبو؟ ۲

راه نجات را سر مویی نمانده اند
کردند چاک سینهٔ ما چون به غم رفو ۳

اندوه و گریه بود طعام و شراب ما
روزی که می نوشت قلم «و اشربوا کلو» ۴

فردا عمل طلب کند از ما نه نثر و نظم
کاری نرفته پیش، سعیدا به گفتگو ۵