شماره ۵۵۸ - ابروی تو را تا قلم صنع کشیده

ابروی تو را تا قلم صنع کشیده
حیرت ز مه نو سر انگشت گزیده ۱

خطی که نمایان شده بر گرد رخ او
صادق نفسی سورهٔ اخلاص دمیده ۲

جان طرفه همایی است که بازش نتوان دید
این باز ز هر شاخ درختی که پریده ۳

راهی است ره عشق که چون ما و تو بسیار
تا بوده نفس رفته به جایی نرسیده ۴

بیکاری ما به ز همه کار جهان است
چون عاقبت کار که دیدیم که دیده؟ ۵

هرگز نبریدی ز گنه رشتهٔ کردار
ناف تو مگر دایه به این کار بریده؟ ۶

دل فکر گنه دارد و لب توبه سعیدا
کس مثل تو بی عار ندیده نشنیده ۷