شماره ۳۱۶ - سرمایه سعادت ما در دیار بود

سرمایه سعادت ما در دیار بود
ورنه بسعی ما گره از کار کی گشود؟ ۱

دردست هرچه هست،که این درد چاره ساز
باجان آدمی بمثل آتشست و عود ۲

رندی،که ره بکوی خرابات عشق برد
جان را ز دست محنت ایام در ربود ۳

بگشای رخ،که دیر شدست انتظار ما
تاجان بران جمال فشانیم زود زود ۴

از حال عشق عقل ندانست شمه ای
خود را هزار بار بدین حالت آزمود ۵

باعقل خواجه گونه بگویید:کای سلیم
سودای یار و آنگه فکر زیان و سود؟ ۶

شیدا و رند و عاشق و دیوانه گشت و مست
هر کس ز عشق بازی قاسم سخن شنود ۷