هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از قاسم انوار بیانگر عشق و سودای معنوی است. شاعر از عشق به معشوق الهی سخن میگوید و تأکید میکند که عشق نیازمند فداکاری و از خودگذشتگی است. او از بیقراری دل، صبر در راه عشق و ضرورت پاکدلی در این مسیر میگوید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک مناسب از ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند فداکاری در عشق و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
شماره ۳۷۷ - ماییم و جام باده و سودای آن نگار
ماییم و جام باده و سودای آن نگار
هر کس مناسب گهر خود گرفت یار ۱
ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازین
دل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار ۲
گو صید عشق خواهی آهو دلی مکن
همراه عشق باش، که شیریست در شکار ۳
هر کس که جان نبازد در ابتلای عشق
در روز حشر باشد از دوست شرمسار ۴
جان را مدد فرست، که جانم بلب رسید
از صبر بی نهایت و اندوه بی شمار ۵
چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدروی
گر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار ۶
قاسم، در آن مقام که ذکر فنا رود
از ما در این شمار نگیرند اعتبار ۷
هر کس مناسب گهر خود گرفت یار ۱
ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازین
دل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار ۲
گو صید عشق خواهی آهو دلی مکن
همراه عشق باش، که شیریست در شکار ۳
هر کس که جان نبازد در ابتلای عشق
در روز حشر باشد از دوست شرمسار ۴
جان را مدد فرست، که جانم بلب رسید
از صبر بی نهایت و اندوه بی شمار ۵
چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدروی
گر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار ۶
قاسم، در آن مقام که ذکر فنا رود
از ما در این شمار نگیرند اعتبار ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۷۶ - لاف عرفان می زند آن زاهد لاغر شکار
گوهر بعدی:شماره ۳۷۸ - مشربم عذبست و مطرب عشق و ساقی یار غار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.