دو همراز

در آبگیر، سحرگاه بط بماهی گفت
که روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست ۱

بساط حلقه و دامست یکسر این صحرا
چنین بساط، دگر جای آرمیدن نیست ۲

ترا همیشه ازین نکته با خبر کردم
ولیک، گوش ترا طاقت شنیدن نیست ۳

هزار مرتبه گفتم که خانهٔ صیاد
مکان ایمنی و خانه برگزیدن نیست ۴

من از میان بروم، چون خطر شود نزدیک
تو چون کنی، که ترا قدرت پریدن نیست ۵

هزار چشمهٔ روشن، هزار برکهٔ پاک
بهای یک رگ و یکقطره خون چکیدن نیست ۶

بگفت منزل مقصود آنچنان دور است
که فکر کوته ما را بدان رسیدن نیست ۷

هزار رشته، برین کارگاه می‌پیچند
ولی چه سود، که هر دیده بهر دیدن نیست ۸

ز خرمن فلک، ایدوست خوشه‌ای نبری
که غنچه و گل این باغ، بهر چیدن نیست ۹

اگر ز آب گریزی، بخشکیت بزنند
ازین حصار، کسی را ره رهیدن نیست ۱۰

به پرتگاه قضا، مرکب هوی و هوس
سبک مران که مجال عنان کشیدن نیست ۱۱

بپای گلبن زیبای هستی، این همه خار
برای چیست، اگر از پی خلیدن نیست ۱۲

چنان نهفته و آهسته می‌نهند این دام
که هیچ فرصت ترسیدن و رمیدن نیست ۱۳

سموم فتنه، چو باد سحرگهی نسوزد
بجز نشان خرابی، در آن وزیدن نیست ۱۴

چو من بخاک تپیدم، تو سوختی بشرار
دگر حدیث شنا کردن و چمیدن نیست ۱۵

براه گرگ حوادث، شبان بخواب رود
چو خفت، گله چه داند گه چریدن نیست ۱۶

برید و دوخت قبای من و تو درزی چرخ
ز هم شکافتن و طرح نو بریدن نیست ۱۷

متاع حادثه، روزی بقهر بفروشند
چه غم خورند که ما را سر خریدن نیست ۱۸