روح آزرده

بشکوه گفت جوانی فقیر با پیری
بروزگار، مرا روی شادمانی نیست ۱

بلای فقر، تنم خسته کرد و روح بکشت
بمرگ قانعم، آن نیز رایگانی نیست ۲

کسی بمثل من اندر نبردگاه جهان
سیاه روز بلاهای ناگهانی نیست ۳

گرسنه بر سر خوان فلک نشستم و گفت
که خیرگی مکن، این بزم میهمانی نیست ۴

به خلق داد سرافرازی و مرا خواری
که در خور تو، ازین به که میستانی نیست ۵

به دهر، هیچکس مهربان نشد با من
مرا خبر ز ره و رسم مهربانی نیست ۶

خوش نیافتم از روزگار سفله دمی
از آن خوشم که سپنجی است، جاودانی نیست ۷

بخنده، پیر خردمند گفت تند مرو
که پرتگاه جهان، جای بدعنانی نیست ۸

چو بنگری، همه سر رشته‌ها بدست قضاست
ره گریز، ز تقدیر آسمانی نیست ۹

ودیعه‌ایست سعادت، که رایگان بخشند
درین معامله، ارزانی و گرانی نیست ۱۰

دل ضعیف، بگرداب نفس دون مفکن
غریق نفس، غریقی که وارهانی نیست ۱۱

چو دستگاه جوانیت هست، سودی کن
که هیچ سود، چو سرمایهٔ جوانی نیست ۱۲

ز بازویت نربودند تا توانائی
زمان خستگی و عجز و ناتوانی نیست ۱۳

بملک زندگی، ایدوست، رنج باید برد
دلی که مرد، سزاوار زندگانی نیست ۱۴

من و تو از پی کشف حقیقت آمده‌ایم
ازین مسابقه، مقصود کامرانی نیست ۱۵

بدفتر گل و طومار غنچه در گلزار
بجز حکایت آشوب مهرگانی نیست ۱۶

بنای تن، همه بهر خوشی نساخته‌اند
وجود سر، همه از بهر سرگرانی نیست ۱۷

ز مرگ و هستی ما، چرخ را زیان نرسد
سپهر سنگدل است، این سخن نهانی نیست ۱۸