شماره ۲ - میر مخدوم سفر کرد و دعایی فرمود

میر مخدوم سفر کرد و دعایی فرمود
همه دلهای عزیزان بفراقش فرسود ۱

دل ما از همه عالم بهوایت برخاست
علم الله کزین جمله تو بودی مقصود ۲

روزی جان تو گشتست «هنیئالک » باد
آب حیوان که سکندر طلبش می فرمود ۳

من چه گویم که چه شد فوت؟زمن وا اسفا!
سالک راه خدا، ساکن درگاه شهود ۴

رفت ازین دیر فنا جانب محبوب ازل
رو بدرگاه خدا کرد که نعم المشهود ۵

یا الهی، بکرم حافظ جانش می باش
میر مخدوم، که شد صاحب سر موعود ۶

هر که او رو بخدا کرد مظفر گردد
آفتابی شود از طالع بخت مسعود ۷

یار مردان خدا باش، که لذت بینی
همه جا جام مروق، همه جا ناله عود ۸

نور الطاف خداوند، که بیش از بیشست
هرچه از ما کنهی دید برحمت افزود ۹

میر مخدوم چه گویم؟ که ببی گاه و پگاه
قاسم خسته روان می کند از دیده دو رود ۱۰