شماره ۴۰۵ - لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ

لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ
بیتابی ما حیرت ما شکوه ما هیچ ۱

از حال خود آیا چه دهم درد سر تو
جز اینکه مکرر بنویسم دو سه جا هیچ ۲

مضمون کتابت بود آشفته غبارم
زنهار مپرسی دگر از باد صبا هیچ ۳

گوشی که نباشد لب گویا چه سراید
چون درد سخن نیست دگر زمزمه ها هیچ ۴

حرفی که نفهمیده چه گفتن چه شنیدن
درد دل ما هیچ بود مطلب ما هیچ ۵

افسانه بیهوده چه بندد چه گشاید
باشد گره زلف پریشان هوا هیچ ۶

گفتیم بهار است ببندیم جناغی
خندید که دیوانه شدن از تو ز ما هیچ ۷

بیقدری هر ذره ز سرشاری نور است
چون قبله عیان گشت بود قبله نما هیچ ۸

شمشاد قدان قحط تبسم قرق کیست
دیگر چه بگویم که نفهمید شما هیچ ۹

با اینهمه غفلت نفس از یاد تو داریم
یکبار نپرسی ز فراموشی ما هیچ ۱۰

عنقاست تمنا همه صیاد شعورند
بیجا چو بود بحث بود حرف بجا هیچ ۱۱

همصحبت دیوانه شدن صرفه ندارد
داریم خبرها که نپرسند ز ما هیچ ۱۲

از دیو و پری روی زمین بزم سراب است
حرفی نتوان گفت بجز نام خدا هیچ ۱۳

ما نیک و بد مردم عالم چه شناسیم
از پشه مپرسید ز سیمرغ و هما هیچ ۱۴

از بوسه خاتم نبرد عرض نزاکت
دستی که ندیده است بجز دیده ما هیچ ۱۵

دیوان اسیر تو بجز نام تو هیچ است
پیچیدگی مصرع و مضمون رسا هیچ ۱۶