نکوهش بیجا

سیر، یک روز طعنه زد به پیاز
که تو مسکین چقدر بد بوئی ۱

گفت، از عیب خویش بی‌خبری
زان ره از خلق، عیب میجوئی ۲

گفتن از زشتروئی دگران
نشود باعث نکوروئی ۳

تو گمان میکنی که شاخ گلی
بصف سرو و لاله میروئی ۴

یا که همبوی مشک تاتاری
یا ز ازهار باغ مینوئی ۵

خویشتن، بی سبب بزرگ مکن
تو هم از ساکنان این کوئی ۶

ره ما، گر کج است و ناهموار
تو خود، این ره چگونه میپوئی ۷

در خود، آن به که نیکتر نگری
اول، آن به که عیب خود گوئی ۸

ما زبونیم و شوخ جامه و پست
تو چرا شوخ تن نمیشوئی ۹