غزل ۵ - سوختی جانم چه می‌سازی مرا

سوختی جانم چه می‌سازی مرا
بر سر افتادم چه می‌تازی مرا ۱

در رهت افتاده‌ام بر بوی آنک
بوک برگیری و بنوازی مرا ۲

لیک می‌ترسم که هرگز تا ابد
برنخیزم گر بیندازی مرا ۳

بندهٔ بیچاره گر می‌بایدت
آمدم تا چاره‌ای سازی مرا ۴

چون شدم پروانهٔ شمع رخت
همچو شمعی چند بگدازی مرا ۵

گرچه با جان نیست بازی درپذیر
همچو پروانه به جانبازی مرا ۶

تو تمامی من نمی‌خواهم وجود
وین نمی‌باید به انبازی مرا ۷

سر چو شمعم بازبر یکبارگی
تا کی از ننگ سرافرازی مرا ۸

دوش وصلت نیم شب در خواب خوش
کرد هم خلوت به دمسازی مرا ۹

تا که بر هم زد وصالت غمزه‌ای
کرد صبح آغاز غمازی مرا ۱۰

چو ز تو آواز می‌ندهد فرید
تا دهی قرب هم آوازی مرا ۱۱