غزل ۲۹ - دوش کان شمع نیکوان برخاست

دوش کان شمع نیکوان برخاست
ناله از پیر و از جوان برخاست ۱

گل سرخ رخش چو عکس انداخت
جوش آتش ز ارغوان برخاست ۲

آفتابی که خواجه‌تاش مه است
به غلامیش مدح خوان برخاست ۳

از غم جام خسروی لبش
شور از جان خسروان برخاست ۴

روی بگشاد تا ز هر مویم
صد نگهبان و دیده‌بان برخاست ۵

یارب از تاب زلف هندوی او
چه قیامت ز هندوان برخاست ۶

مشک از چین زلف می‌افشاند
آه از ناف آهوان برخاست ۷

چشم جادوش آتشی در زد
دود از مغز جادوان برخاست ۸

فتنه‌ای کان نشسته بود تمام
باز از آن ماه مهربان برخاست ۹

پیش من آمد و زبان بگشاد
گفت یوسف ز کاروان برخاست ۱۰

دل به من ده که گر به حق گویی
در غم من ز جان توان برخاست ۱۱

دل چو رویش بدید دزدیده
بگریخت از من و دوان برخاست ۱۲

آتش روی او بدید و بسوخت
به تجلی چو آن شبان برخاست ۱۳

او چو سلطان به زیر پرده نشست
دل تنها چو پاسبان برخاست ۱۴

چون همه عمر خویش یک مژه زد
همه مغزش ز استخوان برخاست ۱۵

نتوان کرد شرح کز چه صفت
دل عطار ناتوان برخاست ۱۶