غزل ۳۰ - اینت گم گشته دهانی که توراست

اینت گم گشته دهانی که توراست
وینت نابوده میانی که توراست ۱

از دو چشم تو جهان پرشور است
اینت شوریده جهانی که توراست ۲

جادوان را به سخن خشک کنی
خه زهی چرب‌زبانی که توراست ۳

آخر این ناز تو هم در گذرد
چند مانده است زمانی که توراست ۴

گفتی از من شکری باید خواست
اینت آشفته دهانی که توراست ۵

چون بهای شکرت صد جان است
چه کنم نیمهٔ جانی که توراست ۶

مده ای ماه کسی را شکری
که شکر هست زبانی که توراست ۷

خط معزولی حسن تو دمید
سست ازآن گشت عنانی که توراست ۸

قیر شد گرد رخت غالیه گون
خطت از غالیه دانی که توراست ۹

چون خط او بدمد ای عطار
کم شود آه و فغانی که توراست ۱۰