غزل ۴۷ - تا که عشق تو حاصل افتادست

تا که عشق تو حاصل افتادست
کار ما سخت مشکل افتادست ۱

آب از دیده‌ها از آن باریم
کاتش عشق در دل افتادست ۲

در ازل پیش از آفرینش جسم
جان به عشق تو مایل افتادست ۳

جان نه تنهاست عاشق رویت
پای دل نیز در گل افتادست ۴

سالکان یقین روی تو را
بارگاه تو منزل افتادست ۵

من رسیدم به وصل بی وصفت
عقل را رای باطل افتادست ۶

کس نگوید که این چرا وز چیست
زانکه این سر مشکل افتادست ۷

فتنه عطار در جهان افکند
چاه، ماروت بابل افتادست ۸

دل عطار بر دلت مثلی
مرغکی نیم بسمل افتادست ۹