شمارهٔ ۷ - و له ایضا

مطرب بزن نوایی، ساقی بده شرابی
از تشنگی بمُردم بر آتشم زن آبی ۱

تا من خیال رویت دیدم به خواب مستی
از حسرت خیالت راضی شدم به خوابی ۲

گر سر ز پای اسبت از دست غم بتابم
در گردنم درافکن از زلف خود طنابی ۳

از خال همچو دانه کام دلم برآور
کز آب دیدگانم می گردد آسیابی ۴

گر از درم برانی چون بندگان به خواری
نگریزم از در تو هرگز به هیچ بابی ۵

از لعل شکرینت، هر خنده ای و مصری
وز زلف عنبرینت، هر حلقه ای و تابی ۶

روزی به خنده گفتی: کام دلت برآرم
درویش مستحقم گر می کنی ثوابی ۷

یک بوسه از لبانت بهر زکات خوبی
صد ره سئوال کردم، یک ره بده جوابی ۸

حیدر بسان مستان در بزم می پرستان
از خون خورد شرابی، وز دل کند کبابی ۹