شمارهٔ ۲۱ - و له ایضا

خاک شیراز مگر کعبه عالم شد باز
که برین خاک نهادند همه روی نیاز ۱

باغ فردوس که مرد از هوسش می میرد
خوش عروسی است ولی رشک برد از شیراز ۲

این هم از لطف خداوند جهاندار بود
خلق شیراز به شادی همه در نعمت و ناز ۳

بهر بازیچه ی ما هر نفس از پرده ی غیب
بازییی می کند از نو فلک شعبده باز ۴

بی نوایی که ز عشاق حرم خواهد بود
با مخالف نتواند که رود سوی حجاز ۵

زین سپس دیده ی رامین و غبار در ویس
زین سپس چهره ی محمود و کف پای ایاز ۶

پرده بر عالمیان از سر مستی بدری
همچو صبح ار به درآیی ز پس پرده ی ناز ۷

تا به مسجد رخ چون قبله ی تو می بینم
سجده در پیش رخت می برم از بهر نماز ۸

گاه چون عود، روان من دل خسته بسوز
گاه چون چنگ، دمی با من سرگشته بساز ۹

حیدر از دام سر زلف گره بر گرهش
همچو گنجشک بلا می کشد از چنگل باز ۱۰