شمارهٔ ۲۲ - فی البدیهه

بت شکر سخن پسته دهان می گذرد
مه خورشید رخ موی میان می گذرد ۱

خلق شیراز! بدانید و نظر باز کنید
کآفت مرد و زن و پیر و جوان می گذرد ۲

تا من از سینه ی مجروح سپر ساخته ام
از دلم ناوک مژگان فلان می گذرد ۳

به ظریفی و حریفی و لطیفی و خوشی
یار من از همه خوبان جهان می گذرد ۴

تا تو با روز رخ و زلف چو شب می گذری
خود شب و روز ندانم به چه سان می گذرد ۵

تو چه دانی که ز عشق رخ همچون روزت
شب تاریک چه بر خسته دلان می گذرد ۶

تا بر آن آب حیات دهنت تشنه شدم
عمر در عشق تو چون آب روان می گذرد ۷

هر که او پای نهد بر سر کوی تو شبی
چون من سوخته دل از سر جان می گذرد ۸

حیدر عاشق و سودازده از بیم رقیب
هر شبی بر سر کوی تو نهان می گذرد ۹