شمارهٔ ۲۴ - و له ایضا

تا به شیراز نگارم ز سفر باز آمد
راحت روح من خسته جگر باز آمد ۱

ناگه آن ماه پری چهره روان از چشمم
همچو سیاره شد و همچو قمر باز آمد ۲

آن صنم نور بصر بود، برفت از بصرم
وین زمان در بصرم نور بصر باز آمد ۳

همچو پسته من دل خسته نگنجم در پوست
که مرا یار شکرخنده ز در باز آمد ۴

رد مگردان دل حیدر که قبول تو شود
خاصه اکنون که به پیش تو نظرباز آمد ۵

دل به مصر دهنت رفت و شد آنجا عاشق
چون تواند دل از آن تنگ شکر باز آمد؟ ۶

دل من از همه باز آمد و در دست غمت
همچو مستی است که در پیش خطر باز آمد ۷