شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا

تا دست دلم دامن دلدار گرفته ست
جان در نظر یار وفادار گرفته ست ۱

ترسم که جهان جمله به یکبار بسوزد
کآتش ز دلم در در و دیوار گرفته ست ۲

آن پیر که بد معتکف مسجد جامع
امروز وطن بر در خمار گرفته ست ۳

ای صیقلیان! زنگش ازین دل بزدایید
کآن آینه حیف است که زنگار گرفته ست ۴

گفتی که گرفتی نکنم گر بخوری می
چون است که امروز دگر بار گرفته ست؟ ۵

آن کو به همه عمر نشد عاشق رویی
دق بر من مسکین گرفتار گرفته ست ۶

یاران! به سر یار که در عالم معنی
حیدر دلش از مردم اغیار گرفته ست ۷