شمارهٔ ۴۲ - و له ایضا

طریق شب روی- ای دل!- ز دست نگذاری
اگر شبی سر زلف بتی به دست آری ۱

شدی که لشکر دولت کنی مسخر خویش
ولی چه سود که بختت نمی دهد یاری ۲

گهی چو طره به روی مهی پریشانی
گهی به سلسله ی دلبری گرفتاری ۳

گهی بسان صراحی ز دیده خون ریزی
گهی به یاد لبی چون پیاله خونخواری ۴

چو دف ز بس که قفا می خوری ز چنگ غمش
چو چنگ و نی بودت پیشه ناله و زاری ۵

کنار جوی دلا! زین میان چو زنده دلان
که تا مراد دل خویش در کنار آری ۶

به پای مرکب معشوق خویش چون حیدر
بباز سر به وفا گر سر وفا داری ۷