شمارهٔ ۴۳ - و له ایضا

نگار عهد شکن بی وفای دوران است
بیا و دور رخش را ببین که دور آن است ۱

خطش چو خضر و دو زلفش بسان ظلمات است
ولی لب و دهنش همچو آب حیوان است ۲

دمی که در نظرم آن نگار دلجوی است
شبی که در برم آن راحت دل و جان است ۳

بهار و باده و معشوق و چنگ و بانگ دف است
بهشت و کوثر و حور و قصور و رضوان است ۴

کمند زلف تو چون درکشم که دلگیرست؟
دهان تنگ تو چون بنگرم که پنهان است؟ ۵

به کفر زلف تو ایمان خویش تازه کنم
که کفر زلف توام ماورای ایمان است ۶

کسی که روی بگرداند از تو، بی دین است
هر آنکه سجده ی رویت کند مسلمان است ۷

ز بار غصه و باران غم که می بارد
چه بار بر دل من حاصل است و بار آن است ۸

تو عهد مشکن و پیمان، چو عاشقی حیدر
که یار عهدشکن سخت سست پیمان است ۹