شمارهٔ ۴۴ - و له ایضا

بیا که درد مرا از لب تو درمان است
ببین که چون سر زلفت دلم پریشان است ۱

گرم به باد دهی، ز آتش تو خاک شوم
که خاک پای تو خوشتر ز آب حیوان است ۲

اگر اسیر کمند تو می شوم، چه شود
اسیر گلشن رویت هزاردستان است ۳

به یوسف نکنم نسبت ای عزیز! که تو
هزار یوسفت اندر چه زنخدان است ۴

ترنج غبغب و نار برش اگر بینی
مگو ز سیب سپاهان چرا که به ز آن است ۵

تن ضعیف من از مهر عالم افروزش
چو ماه یک شبه از چشم خلق پنهان است ۶

مرا ز فندق وبادام می کند گریان
شکرلبی که دهانش چو پسته خندان است ۷

غبار خط که نوشتی، به نسخ حاجت نیست
محقق است که خط تو به ز ریحان است ۸

مسوز حیدر بیدل چو عود در مجلس
که همچو نای ز چنگ غم تو نالان است ۹