شمارهٔ ۴۷ - و له ایضا

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است ۱

به یاد لعل تو، بی چشم مست میگونت
ز جام غم می لعلی که می خورم خون است ۲

ز مشرق سر کوی، آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند طالعم همایون است ۳

حکایت لب شیرین کلام فرهادست
شکنج طره ی لیلی مقام مجنون است ۴

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است ۵

ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی!‏
که رنج خاطرم از جور دور گردون است ۶

از آن نفس که ز چنگم برفت رود عزیز
کنار دیده ی من همچو رود جیحون است ۷

چگونه شاد شود اندرون غمگینم
به اختیار که از اختیار بیرون است ۸

ز بیخودی طلب یار می کند حیدر
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است ۹