شمارهٔ ۴۹ - و له ایضا

به حسرت از قفس سینه مرغ جان برود
چو از برابرم آن یار دلستان برود ۱

به یکدم از سپر نه سپهر درگذرد
دمی که ناوک آه من از کمان برود ۲

بیا بیا و دمی در کنار من بنشین
که اگر دمی بنشینی غم از میان برود ۳

شود چو زلف سیاه تو دیده ها تاریک
چو نور روی تو از چشم عاشقان برود ۴

به باغ اگر گل رخسار خویش عرضه دهی
ز رشک، رنگ ز رخسار ارغوان برود ۵

هر آن کسی که بهشت رخ تو می طلبد
به جستجوی تو خواهد که از جهان برود ۶

به مصر کوی تو گشتم مقیم و گفت رقیب
عجب بود ز مگس کز شکرستان برود ۷

به مصلحت نفسی پیش عاشقان بنشین
که گر کناره کنی خون درین میان برود ۸

رقیب گفت که حیدر برو ز پیش رخش
چگونه بلبل بیدل ز گلستان برود؟ ۹