شمارهٔ ۵۴ - و له ایضا

چنان که قطره ی شبنم ز ارغوان بچکد
عرق ز عارض آن ماه مهربان بچکد ۱

ز شرم آتش و آب رخش به طرف چمن
گل آب گردد و بر روی گلستان بچکد ۲

اگر ز دیده ی من یک زمان نهان گردد
هزار قطره ی خونم ز دیدگان بچکد ۳

ز دست دیده و دل روز و شب به فریادم
ز بس که خون دل از دیده ام روان بچکد ۴

گهر چو رسته ی دندان او کجا باشد؟
که قطره ای است از ابر درفشان بچکد ۵

چو ترک عربده جویش سنان غمزه کشد
عجب نباشد اگر خونش از سنان بچکد ۶

اگر به نرگس مستش نظر کنم از شرم
هزار قطره گلابش ز ارغوان بچکد ۷

به یاد آتش و آب لب شکر ریزش
‏«هزار بیت بگویم که آب از آن بچکد»‏ ۸

چو وصف گوهر دندان او کند حیدر
هزار لؤلؤ شهوارش از زبان بچکد ۹