شمارهٔ ۶۱ - و له ایضا

از هر چه هست و بود، می خوشگوار به
وز می، به پیش من، لب شیرین یار به ۱

باشد لطیف سیب سپاهان، ولی ازو
دیدم به چشم خویش زنخدان یار به ۲

بر به به حسن اگر زنخ او زنخ زند
چون سیب گردد از زنخش شرمسار، به ۳

گفتم دلم دوا کن، بر آتشش نهاد
هیهات! کی شود دل سوزان ز نار به؟ ۴

هرگه که وصف گوهر دندان او کنم
باشد حدیثم از گهر شاهوار به ۵

چشم ملک ندید و نبیند به عمر خویش
در بوستان حسن از آن گل عذار به ۶

حیدر! دمی مرو به تماشای نوبهار
زآن رو که روی دلبرت از نوبهار، به!‏ ۷