غزل ۶۴ - چه رخساره که از بدر منیر است

چه رخساره که از بدر منیر است
لبش شکرفروش جوی شیر است ۱

سر هر موی زلفش از درازی
جهان سرنگون را دستگیر است ۲

قمر ماند از خط او پای در قیر
که در گرد خطش هم جوی قیر است ۳

خطا گفتم مگر مشک ختاست او
که در پیرامن بدر منیر است ۴

خط نو خیزش از سبزی جوان است
که کمتر خط پیشش عقل پیر است ۵

نیاید در ضمیر کس که آن خط
چگونه نوبهاری در ضمیر است ۶

جهان جان سزای وصل او هست
که او در جنب وصل او حقیر است ۷

کجا زو بر تواند خورد عاشق
کزو ناز است و از عاشق نفیر است ۸

مرا از جان گریز است ار بگویم
که یک ساعت از آن دلبر گزیر است ۹

مکن ای عشق شمع خوبان ناز چندین
که شمع حسن خوبان زود میر است ۱۰

فرید یک دلت را یک شکر ده
که در صاحب نصابی او حقیر است ۱۱