غزل ۱۲۹ - تا گل از ابر، آب حیوان یافت

تا گل از ابر، آب حیوان یافت
گرد خود صد هزار، دستان یافت ۱

زره ابر گشت پیکان باز
جوشن آب زخم پیکان یافت ۲

گل خندان چو برفکند نقاب
ابر را زار زار گریان یافت ۳

چون صبا چاک کرد دامن گل
نافهٔ مشک در گریبان یافت ۴

ای نگاری که هر که دید رخت
از رخ جانفزای تو جان یافت ۵

به دل و جان تو را که جان و دلی
هر که فرمان ببرد فرمان یافت ۶

می گلرنگ خور به موسم گل
که گل تازه‌روی باران یافت ۷

می‌خور و شاد زی که خوشتر ازین
یک نفس در دو کون نتوان یافت ۸

می به عطار ده به سرخی لعل
که ز می، جان چو در درخشان یافت ۹