غزل ۱۳۱ - دل کمال از لعل میگون تو یافت

دل کمال از لعل میگون تو یافت
جان حیات از نطق موزون تو یافت ۱

گر ز چشمت خسته‌ای آمد به تیر
زنده شد چون در مکنون تو یافت ۲

تا فسونت کرد چشم ساحرت
جامه پر کژدم ز افسون تو یافت ۳

سخت‌تر از سنگ نتوان آمدن
لعل بین یعنی دلش خون تو یافت ۴

تا فشاندی زلف و بگشادی دهن
عقل خود را مست و مجنون تو یافت ۵

ملک کسری در سر زلف تو دید
جام جم در لعل گلگون تو یافت ۶

قاف تا قاف جهان یکسر بگشت
کاف کفر از زلف چون نون تو یافت ۷

جمله را صدباره فی‌الجمله بدید
هیچش آمد هرچه بیرون تو یافت ۸

تا دل عطار عالم کم گرفت
رونق از حسن در افزون تو یافت ۹