غزل ۱۳۵ - هر دل که ز عشق بی نشان رفت

هر دل که ز عشق بی نشان رفت
در پردهٔ نیستی نهان رفت ۱

از هستی خویش پاک بگریز
کین راه به نیستی توان رفت ۲

تا تو نکنی ز خود کرانه
کی بتوانی ازین میان رفت ۳

صد گنج میان جان کسی یافت
کین بادیه از میان جان رفت ۴

راهی که به عمرها توان رفت
مرد ره او به یک زمان رفت ۵

هان ای دل خفته عمر بگذشت
تا کی خسبی که کاروان رفت ۶

ای جان و جهان چه می‌نشینی
برخیز که جان شد و جهان رفت ۷

از جملهٔ نیستان این راه
آن برد سبق که بی نشان رفت ۸

چون نیستی از زمین توان برد
کی هست توان بر آسمان رفت ۹

محتاج به دانهٔ زمین بود
مرغی که ز شاخ لامکان رفت ۱۰

عطار چو ذوق نیستی یافت
از هستی خویش بر کران رفت ۱۱