غزل ۱۳۸ - گر نبودی در جهان امکان گفت

گر نبودی در جهان امکان گفت
کی توانستی گل معنی شکفت ۱

جان ما را تا به حق شد چشم باز
بس که گفت و بس گل معنی که رفت ۲

بی قراری پیشه کرد و روز و شب
یک نفس ننشست و یک ساعت نخفت ۳

بس گهر کز قعر دریای ضمیر
بر سر آورد و به خون دل بسفت ۴

پاک‌رو داند که در اسرار عشق
بهتر از ما راهبر نتوان گرفت ۵

آنچه ما دیدیم در عالم که دید
وآنچه ما گفتیم در عالم که گفت ۶

آنچه بعد از ما بگویند آن ماست
زانکه راز گفت نیست از ما نهفت ۷

تربیت ما را ز جان مصطفاست
لاجرم خود را نمی‌یابیم جفت ۸

تا تویی عطار زیر بار عشق
گردنان را زیر بار توست سفت ۹

صورت جان است شعرت لاجرم
عقل را نظم تو می‌آید شگفت ۱۰