غزل ۱۴۳ - ای مشک خطا خط سیاهت

ای مشک خطا خط سیاهت
خورشید درم خرید ماهت ۱

هرگز به خطا خطی نیفتاد
سر سبزتر از خط سیاهت ۲

در عالم حسن پادشاهی
جان همه عاشقان سپاهت ۳

چون بنده شدند پادشاهانت
می‌نتوان خواند پادشاهت ۴

گردان گردان سپهر سرکش
جویان جویان ز دیر گاهت ۵

بر خاک از آن فتاد خورشید
تا ذره بود ز خاک راهت ۶

چون چین قبا به هم درافتند
عشاق چو کژ نهی کلاهت ۷

در عشق تو زهد چون توان کرد
چون کس نرسد به یک گناهت ۸

بس آه که عاشقانت کردند
دل نرم نشد ز هیچ آهت ۹

هرگز نرسد ور آن همه آه
درهم بندی به بارگاهت ۱۰

آن دم که ز پرده رخ نمایی
صد فتنه نشسته در پناهت ۱۱

وانگه که ز لب شکر گشایی
صد خوزستان زکات خواهت ۱۲

گر تو شکری دهی به عطار
این صدقه فتد به جایگاهت ۱۳