غزل ۱۴۶ - رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح

رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح
تا سر شب بشکند تیغ کشیده است صبح ۱

روی نهفته است تیر روی نهاده است مهر
پشت بداده است ماه هین که رسیده است صبح ۲

بر سر زنگی شب همچو کلاه است ماه
بر در قفل سحر همچو کلید است صبح ۳

ای بت بربط‌نواز پردهٔ مستان بساز
کز رخ هندوی شب پرده دریده است صبح ۴

صبح برآمد زکوه وقت صبوح است خیز
کز جهت غافلان صور دمیده است صبح ۵

سوخته گردد شرار کز نفس سوخته
گنبد فیروزه را فرق بریده است صبح ۶

بوی خوش باد صبح مشک دمد گوییا
کز دم آهوی چین مشک مزید است صبح ۷

نی که از آن است صبح مشک فشان کز هوا
نافهٔ عطار را بوی شنیده است صبح ۸