غزل ۱۵۹ - دل ز هوای تو یک زمان نشکیبد

دل ز هوای تو یک زمان نشکیبد
دل چه بود عقل و وهم جان نشکیبد ۱

هر که دلی دارد و نشان تو یابد
از طلب چون تو دلستان نشکیبد ۲

گرچه جهان را بسی کس است شکیبا
هیچ کسی از تو در جهان نشکیبد ۳

ذرهٔ سودای تو که سود جهان است
سود دل آن است کز زیان نشکیبد ۴

گرچه زبان را مجال یاد تو نبود
یک نفس از یاد تو زبان نشکیبد ۵

چون نشکیبد ز آب ماهی بی آب
دیده ز ماه تو همچنان نشکیبد ۶

مردم آبی چشم از آتش عشقت
بی رخت از آب یک زمان نشکیبد ۷

گرچه بنالم ولی نه آن ز تو نالم
ناله کنم زانکه ناتوان نشکیبد ۸

چون نرسد دست من به جز به فغانی
نیست عجب گر ز دل فغان نشکیبد ۹

می‌نشکیبد دمی ز کوی تو عطار
بلبل گویا ز بوستان نشکیبد ۱۰