غزل ۱۷۰ - تا زلف تو همچو مار می‌پیچد

تا زلف تو همچو مار می‌پیچد
جان بی دل و بی قرار می‌پیچد ۱

دل بود بسی در انتظار تو
در هر پیچی هزار می‌پیچد ۲

زان می‌پیچم که تاج را چندین
زلف تو کمندوار می‌پیچد ۳

بس جان که ز پیچ حلقهٔ زلفت
در حلقهٔ بی شمار می‌پیچد ۴

بس دل که ز زلف تابدار تو
چو زلف تو تابدار می‌پیچد ۵

بس تن که ز بار عشق یک مویت
بی روی تو زیر دار می‌پیچد ۶

تو می‌گذری ز ناز بس فارغ
و او بر سر دار زار می‌پیچد ۷

هر دل که شکار زلف تو گردد
جان می‌دهد و چو مار می‌پیچد ۸

ترکانه و چست هندوی زلفت
بس نادره در شکار می‌پیچد ۹

هر دل که ز دام زلف تو بجهد
زان چهرهٔ چون نگار می‌پیچد ۱۰

چون می‌پیچد فرید بپذیرش
زیرا که به اضطرار می‌پیچد ۱۱