شماره ۸۶ - خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود

خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود
تا دل شب بوسه گاه ما لب پیمانه بود ۱

عقده های اهل دل را مو به مو می کرد باز
در کف مشاطه ی باد صبا گر شانه بود ۲

با من و مرغ بهشتی کی شود هم آشیان
آن نظر تنگی که چشمش سوی آب و دانه بود ۳

سوخت از یک شعله آخر شمع را پا تا به سر
برق آن آتش که در بال و پر پروانه بود ۴

فرق شهر و دشت از نقص جنون کی می گذاشت
راستی مجنون اگر مانند من دیوانه بود ۵

خانه ی آباد ما را کرد در یک دم خراب
جور و بیدادی که در این کشور ویرانه بود ۶

هر که را از جنس این مردم گرفتم یار خویش
دیدم از ناآشنایی محرم بیگانه بود ۷

روزگار او را نسازد پست همچون فرخی
هر که با طبع بلند و همت مردانه بود ۸