شماره ۱۱۷ - یک دم دل ما از غم، آسوده نخواهد شد

یک دم دل ما از غم، آسوده نخواهد شد
وین عقده بآسانی، بگشوده نخواهد شد ۱

تا فقر و غنا با هم، در کشمکش و جنگند
اولاد بنی آدم، آسوده نخواهد شد ۲

در وادی عشق از جان، تا نگذری ای سالک
این راه پر از آفت، پیموده نخواهد شد ۳

اندیشه کجا دارم، از تهمت ناپاکان
چون دامن ما پاکست، آلوده نخواهد شد ۴

ای شاه رخ نیکو، از خط جفا رخ شو
کاین لکه تو را از رو، بزدوده نخواهد شد ۵

از گفته ما و من شد تازه غم دیرین
این رسم کهن تا کی، فرسوده نخواهد شد ۶

گر دشمن جان گردند، آفاق به جان دوست
یکجو غم جانبازان، افزوده نخواهد شد ۷