شماره ۱۲۱ - دلت به حال دل ما چرا نمی سوزد

دلت به حال دل ما چرا نمی سوزد
بسوزد آن که دلش بهر ما نمی سوزد ۱

ز سوز اهل محبت کجا شود آگاه
چو شمع آن که ز سر تا به پا نمی سوزد ۲

در این محیط غم افزا گمان مدار که هست
کسی که ز آتش جور و جفا نمی سوزد ۳

ز دود آه ستم دیدگان سوخته دل
به حیرتم که چرا این بنا نمی سوزد ۴

بگو به کارگر و عیب کارفرما بین
هر آن که گفت که فقر از غنا نمی سوزد ۵

غریق بحر فنا ای خدا شدیم و هنوز
برای ما دل این ناخدا نمی سوزد ۶

ز تندباد حوادث ز بس که شد خاموش
چراغ عمر من بینوا نمی سوزد ۷