هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس نوستالژی و پایداری در برابر تغییرات زمانه است. شاعر با اشاره به گذشته و جوانی، بر ثبات شخصیت و باورهای خود تأکید دارد، حتی در مواجهه با سختی‌ها و حوادث زندگی. او خود و همراهانش را همچون کوهی استوار می‌داند که با وجود تغییر فصل‌ها و گذر زمان، هویت و اصالت خود را حفظ کرده‌اند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر قابل درک نباشد.

شماره ۱۴۹ - هر چند که با فکر جوانیم که بودیم

هر چند که با فکر جوانیم که بودیم
در پیروی پیر مغانیم که بودیم ۱

گر هستی ما را ببرد باد مخالف
خاک قدم باده کشانیم که بودیم ۲

با آنکه بهار آمد و بشکفت گل سرخ
ما زرد رخ از باد خزانیم که بودیم ۳

عمریست که از سوز فراق تو من و شمع
شب تا به سحر اشک فشانیم که بودیم ۴

هنگام زبونی نشود حربه ما کند
چون دشنه همان تند زبانیم که بودیم ۵

مستند حریفان سبک مغز به یک جام
ما جرعه کش رطل گرانیم که بودیم ۶

در سادگی و عیب و هنر گفتن در رو
چون آینه مشهور جهانیم که بودیم ۷

از باد حوادث متزلزل همه چون کاه
مائیم که چون کوه همانیم که بودیم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۴۸ - گر ز روی معدلت آغشته در خون می شویم
گوهر بعدی:شماره ۱۵۰ - زان طره به پای دل، تا سلسله ها دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.