غزل ۲۰۶ - زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد
عشق تو مرا رانده به گرد دو جهان کرد ۱

گویی که بلا با سر زلف تو قرین بود
گویی که قضا با غم عشق تو قران کرد ۲

اندر طلب زلف تو عمری دل من رفت
چون یافت ره زلف تو یک حلقه نشان کرد ۳

وقت سحری باد درآمد ز پس و پیش
وان حلقه ز چشم من سرگشته نهان کرد ۴

چون حلقهٔ زلف تو نهان گشت دلم برد
چون برد دلم آمد و آهنگ به جان کرد ۵

جان نیز به سودای سر زلف تو برخاست
پیش آمد و عمری چو دلم در سر آن کرد ۶

ناگه سر مویی ز سر زلف تو درتاخت
جان را ز پس پردهٔ خود موی کشان کرد ۷

فی‌الجمله بسی تک که زدم تا که یقین گشت
کز زلف تو یک موی نشان می نتوان کرد ۸

گرچه نتوان کرد بیان سر زلفت
آن مایه که عطار توانست بیان کرد ۹