غزل ۲۰۷ - هر که را عشق تو سرگردان کرد

هر که را عشق تو سرگردان کرد
هرگزش چارهٔ آن نتوان کرد ۱

چارهٔ عشق تو بیچارگی است
هر که بیچاره نشد تاوان کرد ۲

سر به فرمان بنهد خورشیدش
هر که یک ذره تو را فرمان کرد ۳

چون به زیبایی آن داری تو
این چنین عاشق زارم آن کرد ۴

چشم خون‌ریز تو از غمزهٔ تیز
چشم این سوخته خون‌افشان کرد ۵

چه کنی قصد به خونم که دلم
خویش را پیش رخت قربان کرد ۶

جان عطار تو خود می‌دانی
که هوایت ز میان جان کرد ۷