غزل ۲۱۱ - چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد
گویی به غنیمت همه مشک ختن آورد ۱

زان تاختنش یوسف دل گر نشد افگار
پس از چه سبب غرقه به خون پیرهن آورد ۲

اشکال بدایع همه در پردهٔ رشکند
زین شکل که از پرده برون یاسمن آورد ۳

هرگز ز گل و مشک نیفتاد به صحرا
زین بوی که از نافه به صحرا سمن آورد ۴

صد بیضهٔ عنبر نخرد کس به جوی نیز
زین رسم که در باغ کنون نسترن آورد ۵

هر لحظه صبا از پی صد راز نهانی
از مشک برافکند و به گوش چمن آورد ۶

آن راز به طفلی همه عیسی صفتان را
در مهد چو عیسی به شکر در سخن آورد ۷

چون کرد گل سرخ عرق از رخ یارم
آبی چو گلابش ز صفا در دهن آورد ۸

لاله چو شهیدان همه آغشته به خون شد
سر از غم کم عمری خود در کفن آورد ۹

اول نفس از مشک چو عطار همی زد
آخر جگری سوخته دل‌تر ز من آورد ۱۰