غزل ۲۳۱ - مرا سودای تو جان می بسوزد

مرا سودای تو جان می بسوزد
چو شمعی زار و گریان می‌بسوزد ۱

غمت چندان که دوزخ سوخت عمری
به یک ساعت دو چندان می‌بسوزد ۲

فکندی آتشم در جان و رفتی
دلم زین درد بر جان می‌بسوزد ۳

رخ تو آتشی دارد که هر دم
چو عودم بر سر آن می‌بسوزد ۴

چو شمعم سر از آن آتش گرفته است
که از سر تا به پایان می‌بسوزد ۵

مکن، دادیم ده کین نیم جانم
ز بیدادی هجران می‌بسوزد ۶

بترس از تیر آه آتشینم
که از گرمیش پیکان می‌بسوزد ۷

من حیران ز عشقت برنگردم
گرم گردون حیران می بسوزد ۸

دم گردون خورد آن کس که هرشب
به دم گردون گردان می‌بسوزد ۹

چو در کار تو عاجز گشت عطار
قلم بشکست و دیوان می‌بسوزد ۱۰