شماره ۱۴ - دانی که چه کردیم متاع دل و دین را؟

دانی که چه کردیم متاع دل و دین را؟
در راه تو دادیم هم آن را و همین را ۱

چین سر زلف تو گشودند و ندانم
یا آن که گشودند سر نافه ی چین را ۲

بر زخم نمک خوش نه، ولی مرهم خود یافت
زخم دل من آن سخنان نمکین را ۳

با هم نفسی یک نفس از دل نکشیدم
تا آن که کشیدم نفس باز پسین را ۴

قدر غم عشق تو ندانند رقیبان
هر سفله چه داند ثمن در ثمین را؟ ۵

ناچار قبول ار نکنم وعده ی وصلش
دیگر به چه خرسند کنم جان غمین را؟ ۶

ناصح نبود جهلی ازین بیش که آن روی
می بینی و گویی که مبین روی چنین را ۷

گیرم که توانم بکنم ترک غلامیش
پنهان نتوانم که کنم داغ جبین را ۸

هرگز نکند رنجه (سحاب) آن شه خوبان
بر قتل ضعیفی چو تو بازوی سمین را ۹