غزل ۲۴۲ - مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد
آن کس که بود نامرد از دادن سر ترسد ۱

گر با تو دوصد دریا آتش بودم در ره
نه دل ز خود اندیشد نه جان ز خطر ترسد ۲

جانی که بر افروزد از شمع جمال تو
می‌دان که ز پروانه کفر است اگر ترسد ۳

جایی که جگر سوزد مردان و جگرخواران
در خون جگر میرد هر کو ز جگر ترسد ۴

گفتی دلت از هجرم می‌ترسد و می‌سوزد
بی وصل تو هر ساعت دل‌سوخته‌تر ترسد ۵

از آه دل عطار آخر به نمی‌ترسی
کانکس که خبر دارد از آه سحر ترسد ۶