شماره ۷۷ - بر سر رحم آسمان و یار به کین است

بر سر رحم آسمان و یار به کین است
آه که دشمن چنان و دوست چنین است ۱

نرگس او رهزن دل آفت دین است
شیفته ی چشم او هم آن وهم این است ۲

در نفس آخرین نهفته رخ از من
یافت که وقت نگاه باز پسین است ۳

پای براینم که از درت نگذارم
گر همه در روضه ی بهشت برین است ۴

یک نظر از لطف سوی گدایی
ایکه ترا ملک حسن زیر نگین است ۵

در غمش از جان خویش بگذر و مگذار
مصلحت خویش را که مصلحت این است ۶

گوشه نشین را میان جمع کشاند
فتنه که در چشم یار گوشه نشین است ۷

هست ززخم دلم پدید که آنرا
شوخ کمان ابروی چو او به کمین است ۸

بی رخ خوبش قرین محنت و دردم
تا به من ای بخت بد (سحاب) قرین است ۹